Bezoek & de Pallars

16 Aug

Wat een prachtige omgeving is het toch waar ik woon. Het uitzicht verveelt niet en de bergen blijven fascinerend. Het is alweer een paar weken geleden dat ik een verhaal heb geschreven en vond het inmiddels welweer tijd en jeetje wat heb ik weer veel meegemaakt.

Allereerst is mijn duim goed genezen en functioneert weer zoals het hoort. Ik voel het nog wel en het zal nog wel even duren voordat mijn kracht in mijn duim terug is, maar ik kan alles weer. Na een flinke twee weken stil te hebben gezeten is dat echt heel fijn.

Een flinke verandering is dat ik geen huisgenoot meer heb sinds twee weken en eigenlijk moet ik toegeven dat dat een hele verademing is. De manier waarop dat gelopen is, is helaas niet helemaal zoals ik had verwacht. Meneer (hare) Krishna wilde verhuizen en vond het kennelijk een goed idee om redelijk wat mensen dit te vertellen, maar mij niet. Dit zorgde voor redelijk wat gedoe, maar gelukkig is het uiteindelijk allemaal op zijn pootjes terecht gekomen. Hij woont nu ergens anders en ik heb mijn huis weer heerlijk voor mezelf, iets wat toch wel prettig is. Zeker aangezien hij in de woonkamer/keuken woonde en het nu ook een stuk schoner is.

Vorige week is een vriendin van mij uit Amsterdam op bezoek geweest. Zij werkt de zomer in zuid Frankrijk op een camping en is met de auto naar me toe gereden. Ze was er niet heel lang, maar het was heel gezellig. Heerlijk om rond te wandelen met iemand die je goed kent en de setting is natuurlijk prachtig. Dinsdagavond had ik een etentje georganiseerd op de Yeti basis met hulp van Monica, die daar de bar runt. Het eten was echt heerlijk en het was heel gezellig. We waren in totaal met 15 man, toch nog redelijk wat. Het was heel leuk om Giselle voor te stellen.  Giselle bedankt!

Tijdens de zomer zijn de Mayol feesten in de Pallars. De Pallars is het gebied waar ik woon en elk week is er feest in een ander dorpje. De feesten zijn steeds buiten met veel muziek en gezelligheid. Bijna elk dorp heeft ook zijn eigen beker, die koop je voor 1 euro en dan drink je de rest van de avond daaruit. De bekers zijn een leuke souvenir en nu ook heel handig, want ik heb maar een fatsoenlijk glas in mijn huis.

Een van de dorps feesten waar ik ben geweest was Sort, maar voordat het feest begon was ik uitgenodigd om mee te gaan naar een verjaardagsfeestje van twee mensen die samen hun verjaardag vierden. Ik had niet echt een idee wat er zou gaan gebeuren. Ik wist dat we met zijn allen zouden eten, wat ik niet verwachtte dat ik twee uur later met 48 man aan een hele grote lange tafel zou zitten. Twee grote bakken werden op tafel gezet met de hele ribbenkast van een koe. Aan twee kanten van de tafel werd het vlees gesneden en voor ik het wist had ik een gigantisch bot voor mijn neus liggen. Het was zeker een ervaring. Na het eten verhuisde iedereen langzamerhand naar het mini concert en was het tot in de late uurtjes gezellig.

Nou zullen jullie lezers vast denken…tja tjee de late uurtjes nou dat zal wel een uur of 3 zijn. Nou nee…de biologische klok van de Catalanen in de Pallars werkt iets anders. Er wordt hier gegeten rond een uur of 22.00 a 23.00 ‘s avonds en als er een feestje is kan je er vanuit gaan dat dit pas begint om 0.00 a 01.00 uur. Dan zou je denken, ze bedoelt dan is het pas gezellig….nee dan begint het echt pas en rond een uur of 02.00 a 03.00 is het vol en staat iedereen te springen. Het laatste feestje waar ik was, afgelopen weekend, was in Esterrie. Er speelden een beroemde Catalaanse band die veel mensen graag wilden zien. Deze band begon met spelen om 03.00 uur. Je kan hier het beste met een feestje gewoon om 21.00 uur naar bed gaan en om 0.00 uur weer wakker worden om een feestje te bouwen. Er zijn dan ook zeker mensen die dit doen. Mijn lift naar huis vertrok gelukkig om 05.00 uur dus ik was voor Catalaanse begrippen nog redelijk op tijd naar huis. Het was maar goed ook, want om 09.00 uur ging de wekker weer.

Maak je geen zorgen mensen, ik ga niet naar alle feestjes. Het is heel leuk, maar ik heb niet altijd vervoer en ook niet altijd zin, want ik moet wel werken de volgende dag. Het is inmiddels alweer een tijdje geleden dat ik een dag vrij had. Ik werk nu tijdelijk op het meer, omdat ze daar iemand nodig hebben die engels spreekt en omdat het deze week rustig is op de rivier. Het zijn flinke dagen van 9 uur en de mensen waarmee ik werk spreken geen woord engels en communicatie verloopt af en toe wat stroef, maar met handen voeten en een woordenboek kom je een heel eind. Het is niet het leukste werk, maar de zon schijnt, ik word bruin en ik oefen veel Spaans. Zelf vind ik mijn Spaans redelijk goed gaan, iets waar ik echt heel blij mee ben. Laatste betrapte ik mezelf dat ik mijn buurkatten aansprak in het Spaans, een hele schok. Ook begin ik Catalaans een klein beetje beter te begrijpen, verstaan wil ik het niet noemen, maar het gaat redelijk.

Langzamerhand probeer ik te plannen wanneer ik Mokum weer zal begroeten, maar het hangt van het werk af en daar hoop ik dit weekend wat meer over te weten te komen. Wat voor avontuur ik dan zal aan gaan…

Ik had verwacht dat het een heel lang verhaal zou worden, maar dat valt eigenlijk reuze mee. Er zijn nog veel verhalen te vertellen, maar die bewaar ik voor een andere keer. Ik ga nu inpakken en mijn kopje koffie op de camping drinken en dit verhaal de wondere wereld van de world wide web insturen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: