Ambulance & schapenballen

18 Jul

Wat was het weer een apart weekend, het begon vrolijk en het zouden zeer drukke dagen worden! Zaterdag was erg druk met erg veel boten op het water en ook veel andere activiteiten zoals hydrospeed en open kayaks. Ik zou samen met een andere gids de 20km gaan raften. Ik kon nog niet alleen, omdat ik de laatste 5km nog niet gezien had. Na 15km viel ik uit de boot, dat kan immers gebeuren met raften en jawel belandde bijzonder ongelukkig in het water op de rotsen. Ik voelde in het water al dat het niet een goede val was. Eenmaal in de boot heb ik nog even door gevaren, maar het begon flink pijn te doen en meteen dik te worden. De rest van de rit, heb ik met mijn duim in het koude water gehangen, van de natuur genoten en met de Belgen in de boot gekletst.

Eenmaal aan land was het wel duidelijk dat ik niet terug het water op kon. Ik heb me verkleed en werd ‘s avonds op sleeptouw genomen naar een feestje in Montardit. Elk weekend is er in een dorp een feestje. Samen met Suus (Nederlandse meisje) en een aantal van de gidsen was het een gezellige avond. Het was een concert buiten met veel hippies en bier. Dit was erg leuk, en zeker om de gidsen in een andere omgeving dan normaal te zien. Mijn duim had ik ingetapet en dat ging redelijk.

Zondag was een rustig dagje om vervolgens maandag wakker te worden met een hand die nog wat gegroeid was. Toch maar even naar de dokter dus. De bus richting Sort vertrok op tijd en na wat gezoek was ik bij de dokter. Ik had geluk, de vriendelijke dokter kwam oorspronkelijk uit Duitsland en sprak dus Engels. Ja, Duits ook natuurlijk, maar mijn talenknobbel wordt al genoeg op de proef gesteld hier met al dat Spaans en Catalaans. De dokter vond het toch wel erg belangrijk dat er dezelfde dag nog foto’s gemaakt werden. Ik heb hier geen eigen vervoer en de bus rijdt maar drie keer per dag, dus werd ik in de ambulance naar het ziekenhuis in Tremp (30km verderop) gereden. Zelf vond ik het ergens wel komisch om voor je duim in de ambulance te zitten. Vooral toen de sirenes even aan gingen om een file van 5 auto’s te omzeilen. Veel gekker kon het toch niet worden, maar oh jawel. Aangekomen op de plek van bestemming moest ik verplicht in een rolstoel. Ik zei dat ik ook wel kon lopen, maar de Spaanse broeder zei; ‘protocol, protocol.’ Dus ja, toen ben ik maar gaan zitten om in het ziekenhuis heel vlug op te staan. Er werden foto’s gemaakt en gelukkig geconstateerd dat het niet gebroken is. De gewrichtsbanden in mijn duim, wist ik ook niet dat je die daar ook hebt, zijn flink verrekt en misschien beetje ingescheurd. Het wordt ook wel skiduim genoemd. Het werd ingepakt en ik kreeg een plattegrond mee naar het busstation. Eenmaal bij de bushalte bleek ik 2 uur te moeten wachten op de bus en na een busrit van een uur was ik dan eindelijk om 19.45 uur thuis. Wat een maffe maandag!

Gisteren wat rond gehangen en aan het eind van de middag, maar even op bezoek gegaan op de Yeti basis (deze is op loopafstand). Daar aangekomen trof ik Sergie en Jorge, twee raftguides, en hun vrouwen. Monica de vrouw van Sergie heeft de bar op de basissen en kan ik het erg goed mee vinden. Zij heeft me naar veel plekken al meegenomen. Trini is de vrouw van Jorge en zij komen beiden uit Argentinië. Zij spreken dus ook geen Catalaans en hun Spaans kan ik redelijk goed verstaan. De mannen besloten dat ze vlees wilden eten en opeens ontstond het idee om uit eten te gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Na even getwijfeld te hebben zat ik in de auto met Monica en Sergie naar hun huisje in de bergen. Een prachtig huis, ik hoop er nog foto’s van te kunnen maken. Oprecht een van de mooiste huizen die ik ooit gezien heb. Een van de muren van het huis is een van de oudste in de omgeving, zo’n 1000 jaar.

Na wat gekeuvel reden we naar het restaurant op 1400 meter in een dorpje in de bergen. Sergie reed terug naar beneden om Jorge en Trini op te halen, hun auto is zo oud dat deze de berg niet opkomt. Bij het restaurant werden we begroet door een vriend die in het dorpje woont en voor een ander raft bedrijf werkt, hij at ook gezellig mee.

Wat heb ik zalig gegeten daar boven op de berg, buiten, uitkijkend over de Pyreneeën. Het voorgerecht was typisch Catalaans. Worstjes, kaas en brood met tomaat, knoflook en olie. Heerlijke rode wijn die op een zeer aparte traditionele manier uit de fles gedronken werd (foto volgt). Na het voorgerecht kwam de kok naar buiten met twee schaaltjes met, jawel 2 gefrituurde schapenballen en iets uit de keel van een schaap. Onder het motto; ‘Try before you die’ heb ik beide geproefd. Hele kleine stukjes weliswaar en gelukkig maar, want het is geen aanrader, niet vies maar voor mij geen culinair hoogstandje. Het hoofdgerecht was heel vers vlees van de koe dat rauw geserveerd werd op een gloeiend hete steen, waar je het dan zelf naar wens op kan dichtschroeien. Heel simpel, geen sauzige poespas maar met grove peper en zout. Dit was echt heerlijk. Een maaltijd die me nog lang bij zal blijven. Na een kopje koffie vertrokken we, Monica en ik reden met de beste man mee die in het dorpje woont mee en hebben dus nog even door het dorpje gewandeld onder een blinkende sterrenhemel. Met zijn allen reden we naar beneden om daar nog een afsluitend drankje te doen. Een bel van een G&T wel te verstaan. Het was echt heel gezellig en heb daarna dan ook heerlijk geslapen.

Na wat te hebben uitgeslapen begon ik op de camping onder mijn vertrouwde boom aan dit verhaal, dit werd zoals wel vaker onderbroken. Door een bezoekje van Suus die vrij was vandaag en Rik, een Nederlandse jongen uit Nijmegen die op de camping bij Suus haar ouders werkt. Zij wilden naar Sort en vroegen of ik mee ging, ik wilde eigenlijk mijn verhaal afschrijven en s’middags terug naar de dokter in mijn dorp. Suus vertelde mij dat de dokter in mijn dorp waarschijnlijk dicht zou zijn en ik net zo goed met hun mee kon naar de dokter in Sort. Een zeer wijze beslissing uiteindelijk.

Aangekomen in het ziekenhuis werd er door een zuster een bijzonder boze blik op mijn hand geworpen. Suus vertelde aan de receptionist in het Catalaans dat mijn hand erg veel pijn deed, waarop de zuster reageerde met ‘geen wonder, dat verband zit veel te strak en vervuld helemaal niet zijn functie.’ Ik werd meegenomen en het verband werd er afgeknipt, wat een verademing was dat. Mijn pijn was dus niet voor niets, het verband zat echt te strak en mijn vingers waren dan ook worstjes, lichtelijk paars en mijn knokkels waren ook niet meer te vinden. Ik ben door de dokter en zuster naar huis gestuurd met een klein verbandje om er voor te zorgen dat er weer bloed gaat stromen en moet nu morgen weer terug komen om het opnieuw te laten spalken. De zuster was bijzonder streng en ik mag mijn hand en vingers absoluut niet bewegen en zit dus nu met links dit verhaal te typen.

De komende dagen zal ik nog niet op het water zitten en rustig aan moeten doen. Ik heb besloten nu keihard aan mijn Spaans te werken, wat al behoorlijk vooruit is gegaan. Hopelijk hoor ik morgen meer over hoelang het herstel zal duren. De gedachte van wat ik ga doen als… beangstigt me een beetje, omdat ik letterlijk geen idee heb. Hoezeer ik al mijn lieve familie en vrienden af en toe ook mis, ben ik nog niet klaar om terug naar Nederland te gaan. Het avontuur is hier nog lang niet voorbij.

The spirit of adventure lives in us all. It is the courage of our convictions, the mark of true character and the desire to be different. 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: