Spanning en sensatie

13 Jul

Maandag was ik weer begonnen met een nieuw verhaal over alle ervaringen hier. Ik had helaas geen tijd meer toen om het af te maken en inmiddels is het alweer vrijdag. De tijd vliegt. Er gebeurd steeds zoveel in een dag dat ik eigenlijk elke dag wel een verhaal zou kunnen schrijven. Ik ga mijn best doen om het redelijk kort te houden, maar dat zal niet gemakkelijk zijn. Om wat tijd en typ werk te sparen begin ik nu gewoon met het verhaal wat ik maandag heb geschreven.

De afgelopen week was bijzonder enerverend. Mijn laatste verhaal was vorige week maandag, dus het is wel passend om nu weer een update te schrijven. Ik zit nu maandagmiddag net geluncht naast een zwembad in een dorpje Trivia. Ik ben hier mee naartoe genomen, omdat het hier zo mooi is en dat moet ik zeker beamen. Het dorpje ligt hoger in de bergen en heeft dus een mooi uitzicht. Helaas heb ik mijn camera niet meegenomen dus foto’s komen de volgende keer.

Even wat relaxen na dit weekend is wel prettig. Wat heb ik een apart weekend achter de rug. Woensdag hoorde ik dat ik moest werken het weekend, ik moest om 8 uur ‘s ochtends klaar staan bij de bushalte. Veel informatie had ik niet, ik wist dat ik moest gaan roeien op het meer. Dus zaterdagmorgen stond ik om 7.55…oke 7.57 uur bij de bushalte en werd daar opgehaald om naar het meer te gaan. Dit is het stuwmeer van de rivier en ligt ongeveer op 10 a 15 minuten rijden van mijn dorpje.

De eerste verassing was dat ik begroet werd in het Nederlands. Suus(17) & Joep(15) wonen om de hoek van het meer en wonen al hun hele leven in Spanje. Hun ouders hebben in camping en zijn Nederlands en zij worden dus ook Nederlands opgevoed. Dit was bijzonder gezellig en erg leuk om weer even Nederlands te kunnen praten, maar er moest wel eerst gewerkt worden.

Het werk wat ik moest doen was roeien voor vissers. Een ‘vriendelijke’ viswedstrijd voor teams van 2. Om klokslag 8.30 werd ik met twee franse vissers afgeduwd van de kade. Ze hadden vijf uur de tijd om zo veel mogelijk vissen te vangen. Zodra een vis gevangen werd, werd deze opgemeten (in een bak met meetlint) en vervolgens gelukkig terug gegooid in het water. Het was mijn taak om op te schrijven hoe groot alle vissen waren en het meer over te roeien, waar de vissers ook maar heen wilde. Dit was af en toe nog best een klus in verband met de wind en het was geen vijver kan ik jullie vertellen. (Onderaan deze post vind je een afbeelding van google maps van het meer)

Om 13.30 uur waren we klaar en heb ik met Suus en Joep onze lunch opgepeuzeld. Toen hebben we 2,5 uur gewacht om om 16.00 uur weer het water op te gaan met 2 andere vissers en jawel weer voor 5 uur.

De franse vissers waren wat apart, maar aardig en niet veeleisend. De tweede groep waren twee zeer aparte mannetjes, eentje was redelijk opgefokt en schold steeds als hij een vis miste. Dit vond ik weer bijzonder komisch. Ze waren erg irritant aangezien ze niet schenen te begrijpen dat je een roeiboot niet zijwaarts kan bewegen. Plus in het laatste uurtje raakten ze gestrest en wilde ze het liefst nog kris kras het meer over, iets waar het meer te groot voor is en er teveel wind stond. Ik vond ze niet aardig en besloot telepathisch de vissen weg te sturen, iets wat redelijk scheen te lukken, want hun vangst was bijzonder weinig.

Na 10 uur in totaal geroeid te hebben, waren we allemaal om 21.00 uur eindelijk klaar en kon ik naar huis, waar ik linea recta mijn bed in ben gedoken.

Zondagochtend was daar veel te vlug en om 8 uur stond ik weer bij de bushalte om weer te gaan roeien met vissers. Gelukkig alleen ‘s ochtends en het weer was ook stukken beter. Met een opgeladen Ipod, dropjes (dankjewel mama) en zonnebrand heb ik weer vijf uur geroeid en van de zon genoten. De vissers waren een beetje speciaal, maar ik heb het overleefd.

Mijn plan was om zondagmiddag wat te relaxen en vroeg naar bed te gaan…dit liep allemaal wat anders dat verwacht. ‘s Middags kreeg ik een smsje of ik naar de Yeti basis kwam (deze is 5 minuten lopen van mijn huis). Daar was het bijzonder gezellig en van de Yeti basis zijn we verhuisd naar de camping, vanwaar we verhuisden naar het huis van vier guides die ook in dorpje wonen. Bijzonder veel gezelligheid!

Maandagochtend liep ik richting Yeti met een klein katertje, maar mooie herinneringen aan een hele leuke avond. Ik verwachtte een rustig dagje, maar dit was niet het geval. Ik hoorde ‘s ochtends vroeg van de andere guides dat ik die dag voor het eerst alleen zou raften. De zenuwen sloegen toe en de kater begon een beetje te grommen, voor ik het wist stond ik in mijn beste Spaans het veiligheidsverhaaltje te houden. Gelukkig was het een korte trip van 8 km en in dat stuk is er maar een wat flinkere rapid ‘The washingmachine’. Het ging allemaal heel goed, gelukkig.

Nadat ik alle spanningen van me af had geslagen en mijn eerste trip erop zat, kreeg ik de uitnodiging om mee te gaan naar het zwembad in Tirvia. Maandagavond ben ik vroeg mijn bed in gedoken om dinsdag weer met het volgende avontuur te beginnen.

Dinsdagochtend kwam Allicia (een van de raft guides) naar me toe en vertelde me dat ze s’ middags naar de tandarts moest en haar tandarts bleek in een dorpje bij Val d’ Aran te zijn, of ik mee wilde. Ik ben met camera op zak mee gegaan! Door de bergen hebben we ongeveer een uur gereden door de vallei en langs het ski resort. Op de terugweg zijn we op sommige plekken gestopt om foto’s te maken. Boven op de berg werden we plotseling begroet door een hele groep paarden die op de berg wonen. Op de weg liepen ze langs de auto. De foto’s zijn ontzettend mooi geworden en ik ga mijn best doen om ze zo snel mogelijk op internet te zetten. Het was heel gezellig in de auto en erg leuk om op ongeveer 2000 meter te zijn geweest. In de verte zagen we de hoogste berg van de Pyreneeën, een heel mooi uitzicht.

Ook even wat trivia: Val d’ Aran is een vallei in het Noord westen van Catalonië. In deze zeer mooie vallei wordt Aranees gesproken, het is een taal. In Val d’ Aran is een belangrijk ski resort, waar ‘s winters de Spaanse koning geniet van de sneeuw. Het ski resort ligt rond 2000 meter hoogte. 

Na een goede nachtrust was het alweer vlug woensdag en bleek ik mijn tweede solo raft te gaan guiden. Nu de 15 km, waar ik voornamelijk op heb getraind. De zenuwen sloegen toe, de zenuwen bleken zeer terecht. Wat een verschikking was het (and that’s an understatement). Het waren in totaal vier rafts gevuld met allemaal Israëliërs, als het op raften aan kwam niet de meest gemakkelijke mensen. Acht jongens van een jaar of 16-17 werden naar mij toe gestuurd. Tijdens de briefing werd er al niet geluisterd en zoals ik toen al verwachtte werd het inderdaad een zeer pittige trip. Er werd niet geluisterd en niet gepeddeld. Iets wat voor je tweede solo boot heel vervelend is. Alles is gelukkig goed gegaan, maar de baas was helaas niet heel blij. Er is een plek op de rivier waar je niet mag komen ivm gevaar en waar kwam ik terecht…jawel. Ik heb letterlijk de longen uit mijn lijf geschreeuwd en nadat we langs een gedenk steen kwamen voor een meisje wat op de rivier is verdronken dimden ze eindelijk wat in. Gelukkig hebben de gidsen het flink voor me opgenomen en ook de baas verteld dat het niet een heel goed idee was om voor mijn eerste 15km trip me de moeilijkste mensen en zwaarste boot te geven. Het was een pittige ervaring en ook mijn kniebanden hebben een beetje een oplawaai gehad.

Eenmaal terug op de basis werd ik onthaald met een biertje en veel lieve woorden van alle guides. ‘s Avonds ben ik naar een verjaardag geweest en heb ik het redelijk achter me kunnen laten. Flink wat nieuwe mensen ontmoet en Spaans geoefend.

Na een rustige donderdag, is het inmiddels alweer vrijdagmiddag en heb ik dan eindelijk mijn verhaal af kunnen schrijven. Vandaag was het een leuke dag op de rivier met een grote groep belgen. Erg leuk om in het Nederlands het veiligheids verhaaltje te houden en de andere guides mij een keer niet kunnen verstaan.

Ik waai bijna weg hier en de zon wordt opgeslokt door de bergen, het is tijd om gezellig mijn biertje op te drinken en van de avond te gaan genieten om morgen vroeg te starten met wat een zeer druk weekend belooft te worden.

Until next time. Besitos

3 Responses to “Spanning en sensatie”

  1. Joke van Groeningen July 14, 2012 at 6:03 pm #

    Het is, as usual, weer een heel leuk verhaal. Je schrijft het allemaal weer leuk op hoor.

    Die duim is wel een kink in de kabel, maar hopelijk is het niets ernstigs.

    love you, Mutti

  2. carla July 15, 2012 at 5:24 pm #

    Hee Lieverd,
    Zo te lezen heb je het wel naar je zin , tuurlijk is het alleen varen even wennen maar dat gaat best snel denk ik.
    Pech van je duim, pas goed op jezelf!!
    Hier weinig nieuws, nog steeds prutweer, love yoy Carla

  3. Rita van Waas July 17, 2012 at 8:43 am #

    Wat een spannend leven heb je op het ogenblik gelukkig ben je jong en flexibel voor mij zou het een nachtmerie zijn ha ha. je schrijft heel leuk, lijkt net of ik ook een beetje mee doe. Veel liefs en hou je taai dikke kus.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: